Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. X
wtorek 19 września 2017 | imieniny obchodzi: Konstancja, January
INFORMACJE OGÓLNE
SAMORZĄD TERYTORIALNY
GMINNY PROGRAM REWITALIZACJI
KONKURSY, RANKINGI 2006 - 2010
GOSPODARKA
GOSPODARKA ODPADAMI
ZAGOSPODAROWANIE PRZESTRZENNE
KULTURA
EDUKACJA
SPORT
MIEJSKI KLUB SPORTOWY " SPÓJNIA"
HISTORIA MIEJSCOWOŚCI
TURYSTYKA
ROZWÓJ SPOŁECZEŃSTWA INFORMACYJNEGO
DNI OŚNA
OŚNO LUBUSKIE - WIDZIANE Z LOTU PTAKA
LINKI DO STRON INNYCH URZĘDÓW I INSTYTUCJI ZWIĄZANYCH Z REGIONEM
PKS, PKP
  Ogłoszenia drobne
czytaj »
Katalog firm
i stowarzyszeń
Tutaj na pewno znajdziesz firmę lub stowarzyszenia które działają w obrębie naszego miasta.
Wejdź sprawdź.


Zapraszamy
 
Pogoda w Ośnie Lubuskim
 









 
  
Trześniów
  

Trześniów, niem. n. Klein Kirchbaum


Ilość mieszkańców: 182



Przed 1945 r. jednostkowa gmina wiejska, w latach 1945-54 – gromada w zbiorczej gminie wiejskiej Ośno. W 1955 r. wieś weszła w skład nowo utworzonej gromady Smogóry, a po jej zniesieniu znalazła się w gromadzie, a od 1973 r. – gminie Ośno. Już w 1976 r. była sołectwem jednowioskowym.
3. Choć niewątpliwie starsza od Trześniówka, na kartach dokumentów wieś pojawia się jeśli nie jednocześnie, to znacznie później. Zapis Kersebam jedni odnoszą do tej wsi, inni do Trześniówka. W rejestrze biskupów lubuskich w 1405 r. pojawia się jako Cirsbom antiqua, Alt Cirssbowm, w 1460 r. występuje Alt (obok Neu-) Kirssbaum, w 1520 r. – Aldenkerssbom. W ciągu XVIII w. przymiotniki „stary” i „nowy” zastąpione zostały wyróżnikami „duży” i „mały”. Podobno to Brätring na pocz. XIX w. nazwał wieś Klein Kirchbaum. Zasadniczy człon nazwy tłumaczy się dosłownie jako „drzewo wiśniowe”. Po wojnie onomaści sięgnęli po staropolskie trześnia, oznaczające zarówno wiśnię, jak i czereśnię. W przeciwieństwie do tradycji niem., formę deminutywną zarezerwowano dla zniesionej wsi.
W średniowieczu własność joannitów, oddawana na prawach lennych szlachcie. Nie jest pewne, czy joannici weszli w posiadanie Tryeśniów już  w 1350r., na pewno jednak posiadali je w 1460 r., gdy otrzymali potwierdzenie swoich dóbr. W pałacu w Radachowie przechowano dawniej joannici dokument lenny dla Löbenów z 1529 r. nie wiadomo, kiedy ustał joannici seniorat, choć w późniejszym czasie trudno dopatrzyć się we wsi śladów lennej zwierzchności zakonu.
Nie znamy najstarszych dziejów wsi. Ok. 1400 r. była ona w posiadaniu rodziny Grünberg vel von Grunenberg. W 1430 r. sprzedali oni Trzęśniów Heinrichowi Hornowi. Na początku XVI w. w posiadanie tego lenna weszła rodzina von Löben (Lobbenn, Lopen). Posiadali oni wieś do pocz. XVII w. Ostatnimi właścicielami T. z tej rodziny byli Georg von Lopen oraz Wolf von Lopen, wymienieni wraz z żonami (Katarina i Anna z domu von Berger)na stopie kielicha ufundowanego w 1605 r. przez nowego już właściciela Friedricha von Ihlow i jego żonę z domu Winterfeld. W 1715 r. właścicielami majątku byli trzej bracia von Ihlow: Joann Balzer, emerytowany kapitan baterii Schlabendorfa, mieszkający w Trześniowie, oraz Kurt Ehrentreich, saski podporucznik w pułku dragonów Bayreuth w Polsce i Ernest Chrystian, też ppor. w pułku Grumbkow. W 1718 r. majątkiem samodzielnie władał najstarszy z braci.
W następnych latach von Ihlowie zbyli swą posiadłość, być może już w rece Borchartów, gdyż w 1804 r. występowali ich spadkobiercy. W 1828 r. wieś należała do niejakiego Schultza, który kupił majątek za 51 000 talarów . W latach 1834 i 1835 majątek był dwa razy sprzedawany za 15 tys. tal., zapewne w obrębie rodziny Schultzów, a następnie w ramach regulowania spraw spadkowych odstąpiony został w 1838 r. Johannowi Hamscherowi. Od 1872 r. właścicielem T. był Kurt von Pappritz z Radachowa.
Po 1945 r. majątek znacjonalizowano i przekazano Państwowym Nieruchomościom  Ziemskim. W 1848 r. w Trześniowie mieściła się siedziba zespołu.
Założenie dworskie, znajdowało się w płn – wsch. części wsi. Dwupiętrowa rezydencja nazywana była zamkiem (Schloß).
5d. W 1718 r. majątek dworski tworzyło 16 łanów rycerskich, 5 chłopskich i 2 zagrodnicze. W 1850 r. posiadłość obejmowała 3075 mórg i 75 prętów kw. (785 ha), z czego grunty orne stanowiły 39%, łąki niespełna 4%, pastwiska -1%, a lasy -54%. Na pocz. XX w. majątek liczył 780 ha.

Trześniów jest położony na terenie otoczonym wzniesieniami, przekraczającymi 100m npm. Z wielu bezimiennych wzgórz nazwane były dwa: Krahen Berge – 0,5 km na pn-zach. Od wsi, 119,7m, oraz Galgen Berg – 0,5 km na pd., 130,2m npm. Dziś wszystkie bezimienne.

Wieś ulicówka, zapewne pochodzenia słowiańskiego, skolonizowana nastepnie na prawie niemieckim, czego dowodem jest charakterystyczna wielkość 64 łanów , wspomniana w 1405 r. Z biegiem czasu zmniejszyła się nieco i w 1718 r. obejmowała 53 łany metrykalne, a 50 realnych. Na początku XIX w. wieś obejmowała 19 łanów tzw. zredukowanych. W 1910r. grunty gminne liczyły 625,8 ha.

Z 50 łanów w 1718 r. chłopi posiadali już tylko 23 łany , zagrodniczy 16, kościół – 4 , a 7 przejął dwór. Z 6 chłopów 5 miało po 4 łany, a jeden- 3 łany. 7 zagrodników miało po 2 łany, po 1 łanie należało do właścicieli młyna i tartaku. 100 lat później nadal było 5 chłopów, 1 półchłop, 6 zagrodników i 6 komorników.
W 1939 r. spisano tu 48 gospodarstw domowych.
 W 1405 r. wieś płaciła 5 talentów katedraticum dla biskupa lubuskiego.
1809 r.- 27 dymów, 1982 r.- 26 domów.
1809 r.-171 mk, 1910 r.(spis)-234, 1939 r. (spis)-186, 1949 r.-72, 1958 r.-92, 1970 r. (spis)-147, 1978 r. (spis)-151, 1988 (spis)-183, 1995 r.- 156
  
W 1718 r. chłopi nosili nazwiska : Bentsche, Gortzke, Handelt(2), Malse, Schmolling, Schneider, Schultz(3), Seiler, Stetnisch , Vierath.
8a. Grunty orne podzielone były na trzy pola i określone w 1718 r. jako piaszczyste, kamieniste i górzyste. Na czterech łanach wysiewano 34 szefle żyta, 10 szefli jęczmienia, 80 owsa, po 1 – grochu, wyki i tatarki. Chłopi zbierali po 2 fury siana , zagrodniczy po 1. Łąki i pastwiska były złe. Na 4 łanach chłopskich hodowano 6 wołów, 8 krów, 8 owiec, 6 świń i 6 gęsi, zaś na 2 łąnach zagrodniczych – 3 woły, 3 krowy, 2 świnie i 2 gęsi. Handlowano też drewnem z olszynki.

Karczmarz szynkował w 1718 r. 20 beczek piwa.
W XIX w. była to wieś stosunkowo uprzemysłowiona. Obok tartaku  funkcjonowała tu kuźnia i cegielnia .
Już w 1718 r.był we wsi młyn wodny i tartak, podobne jak 100 lat później. Obaj właściciele uposażeni byli po 1 łanie zagrodniczym. Młyny znajdowały się na młynówce (Milen Fließ), płynącej 1,5 km na wsch. od wsi, stanowiącej górny bieg albo dopływ Radach [Hammer Fließ], uchodzącego do Łęczy. Młyn wodny znajdował się 1,6 km na pn.-wsch. od  wsi, po raz ostatni zaznaczony został na mapie z 1834 r.  W okresie międzywojennym w tym miejscu czytelnym był tylko staw młyński.
Tartak znajdował się na wschód od wsi. Na mapie z 1934 r. widnieje tu jeszcze osada Kirchbaumer- Mühle , ale już bez śladów młyna czy piły. Osada ta, zapewne zniszczona w 1945 r., nie istnieje już na współczesnych mapach.
Dworski las, z którego chłopi mogli brać drewno na opał, wspomniany został w 1718 r. W 1809 r. był tu leśniczy na 1900 morgach drzewostanu (485 ha), w poł. XIX w lasy obejmowały już tylko 1665 mórg 170 prętów kw.v (425,3 ha). Leśnictwo wspomniane w końcu lat 40 tych, istniało jeszcze na pocz. lat 80.
W średniowieczu wieś parafialna (potwierdzenie w 1405 r.) w diec. lubuskiej, dekanat Ośno. Po Reformacji kościół afiliowano do parafii w Radachowie (potw. w 1718 r.), inspektorat prot. w Ośnie. Po 1945 r. wieś została przypisana do parafii Św. Trójcy, od 1963 r. św. Jakuba w Ośnie.
W 1405 r. wspomniano 4 łanowe uposażenie proboszcza, potwierdzone jeszcze w 1718 r. Patronat nad kościołem należał do właściciela wsi.
Nieistniejący już kościół, zapewne z XV w., był – jak wynika z opisu sporządzonego w 1693 r. – cały z drewna i wypełniony cegłami . Wieża jest z drewna i grozi zawaleniem. W 1701 r. od zach. dostawiono nową drewnianą wieżę. Zawieszono na nim 3 dzwony z XV w., a więc z czasów fundacji świątyni: pierwszy z nich o średnicy 37 cm miał na szyi symetrycznie rozłożone 3 minuskuły m, oznaczające Marię, drugi – o średnicy 55 cm nie posiadał inskrypcji , natomiast na trzecim, który miał 60 cm średnicy znajdował się nie całkiem zrozumiały napis minuskułą: hilf* got* maria* berot* lorenc* brvflcrhevsler. W 1605 r. dawni i obecni właściciele wsi ufundowali pozłacany kielich srebrny o wys. 19,5 cm. Za ołtarzem wisiało epitafium jednej ze współfundatorek kielicha, Ewy z Winterfeldów von Ihlow z lat 20 XVII w.
Kościół ten zapewne zniszczony w 1945 r. został tak skutecznie wymazany z krajobrazu wsi, że nawet Schematyzm’95 pomija go wśród rozebranych budowli.
Nauczyciel wspomniany został w 1718 r. W 1774 r. do szkoły chodziło 20 dzieci. Istniała jeszcze w okresie międzywojennym.

 
«« wstecz
drukuj wyślij ten link
  
  
Maillista
Wpisz swój adres email.
- Aktualności
dopisz
  
Online: 3 odwiedzin: 3030215 top
Strona główna | Mapa | BIP |
© 2008 - 2017 Ośno Lubuskie. All rights reserved
Czas generowania strony : 0.25 sek.